يك ري را

ما منتظر هفتميش هستيم

2011-01-16T23:13:00.000+03:30

و سرانجام ديروز، پس از دو روزتب، بي‌خوابي و بدخوراكي همزمان با اولين بارش برف زمستاني در اصفهان، دندان‌هاي پنجم و ششم رستا  سر زد.

محرم 1389

2010-12-18T15:47:00.003+03:30

امروز چهارمین و آخرین روزی است که مهدی خونه نیست. توی این چهارروز رستا انرژی چهارهفته ام رو گرفت.

سه شنبه شب یه مراسم عزاداری بردمش. اول از دیدن یه عالم آدم مشکی بغض کرد و بعد که آشنا شد شروع کرد به بلند بلند آواز خوندن تا اونجایی که مجبور شدم ببرمش مهد کودک اون مراسم. البته بعد هم چراغ ها رو خاموش کردند که دیگه اصلا جای ما اونجا نبود. بچه های قد و نیم قد همه برا خودشون بازی میکردند. حتی یه بچه یک و نیم ساله بود که مامانش گذاشته بودش و رفته بود و هر از گاهی میومد بهش سر میزد. اما رستا ترجیح میداد تمام مدت به من بچسبه و ستاره ی دریاییش رو بخوره اونم نه روی زمین که توی بغل و در حال رژه رفتن. خلاصه اینکه از کت و کول افتادم. البته آخرش نتونست لذت لیسیدن اسباب بازی های جدید رو نادیده بگیره که اونم برا خودش دردسری بود. اینم از شرکت در مراسم امسالمون. پارسال هم به خاطر بارداری و از ترس آنفولانزای خوکی و همین طور بی ماشینی همهش خونه بودم :( البته یه همسایه ی با معرفت(خانم کهنسال) داشتیم که هرنذری که میگرفت ما را هم سهیم میکرد. آخ آخ آدم باردار باشه دلش هم نذری بخواد! خدا خیرش بده. امسال رو داشتم میگفتم... البته امسال به لطف حضور مامانم اینا اوضاع بهتر بود اما همیشه یه پای معامله لنگه. نبودن مهدی و غیر قابل پیش بینی بودن رستا من را به صرافت خانه نشینی انداخت. و این درحالی بود که تیم هواداران رستا هم هرکدوم مشغول برنامه های خودشون بودند و این یعنی اغلب صبح تا شب و شب تا صبح با هم تنها بودیم. سخت ترین بخش خوابش بود. به خصوص که مهدی تو این زمینه خیلی حرفه ای شده. و رستا هم ازش حساب می بره اما از من نه!

و اما خود رستا!

داره خودش رو برای مسابقات جهانی کلاغ پر آماده میکنه. "نیست" و "کو" را با دستاش نشون میده. وقتی براش آواز و یا شعر میخونم زیر لب باهام میخونه! نمیدونم این "کنجکاوی دهانی" کی تموم میشه. چیزی نیست که تاحالا امتحانش نکرده باشه. بلده چه جوری خودش رو لوس کنه. از کلاه خوشش نمی یاد. مدام یه چیزی برمیداره و دستشو دراز میکنه طرفم که بگیر. اونم با چه لبخندی. بعد که داد و تشکر کردم، خوشحال میشه و دست میزنه و بعد هی خودش رو میکوبه زمین که پسم بده! همین حالت رو که "خودش رو نشسته به زمین میکوبه" وقتی که تلویزیون سینه زنی نشون می ده هم داره. خودش رو به بالا پرتاب میکنه و می کوبه زمین، دست میزنه و منم میگم حسین حسین! غش میکنه از خنده!

پ.ن:

مهدی این چند روز را برای سر زدن به خانوادش رفته بود.
البته که مهدی هفته ای یک روز و دو شب و یا دو روز و سه شب خونه نیست. اما سختی این چند روز به خاطر تعطیلی مناسبت دارش بود که حسابی من را دست تنها کرده بود.

پدر بودن، آن هم در عنفوان جواني... يا «هيچ راهي بن‌بست نيست... چون هميشه مي‌توان راهي ساخت...»

2010-11-28T16:05:00.004+03:30

مدت‌هاست نگرشم به زندگي از نگرشي خطي و پيوسته به نگرشي گسسته و دوره‌اي تغيير كرده است. تصور اينكه زماني خواهد رسيد كه زندگي‌ام در مسيري يكنواخت، رو به مطلوب سير خواهد كرد، ديگر برايم عجيب شده است. به وجود مراحل مختلف، گسسته و گاه كاملا متضاد در زندگي ايمان آورده‌ام؛ به اينكه اولا زندگي از راهي به راهي و از منزلي به منزلي در تغيير است. دوم اين كه هيچ منزلي ابدي و هيچ راهي هميشگي نيست و سوم اينكه در هر دوره‌اي بايد بهترين بود و تصورات دوره قبل و تخيلات دوره بعد را دور ريخته، به زندگي پرداخت. در اين نوشته قصد دارم داستاني كوتاه از روند سازگاري‌ام با اين دوره سخت بيان كنم.
روند زندگي من بعد از آمدن‌مان به اصفهان، دوره جديدي را شروع كرده است:دوره‌ي خانه و خانواده و پر از فراز و نشيب ِ تجربيات جديد و تلخي و شيريني ِ اتفاقات غريب. سازگاري با اين دوره، گرچه از ابتدا مشرف به آغازش بودم، برايم سخت بود و سركش. دوره‌اي كه از همان ابتدا مي‌خواست مرا به زور تغيير دهد، عاداتم را دور بريزد و رفتارهاي جديدي را جايگزينش كند. دوران تحصيلاتم تمام شد، رستا در دوران سخت و عجيب زير يك سالگي است. ريحان مشغول به تحصيل است و عملا پنج روز هفته را در خانه نيست. او صبح زود مي‌رود و عصر برمي‌گردد و شب از خستگي زود مي‌خوابد تا صبح دوباره زود بيدار شود. تازه شرح بيداري‌هاي گاه و بيگاه شبانه بماند براي پستي ديگر كه رمق از هر دوي ما بريده! اوايل ترم، كه رستا از لحاظ تغذيه عمدتا وابسته به شيرمادر بود، ريحانه فداكارانه هر روز ظهر از دانشگاه به خانه برمي‌گشت و بعد دوباره براي رسيدن به كلاس بعدازظهر به دانشگاه مي‌رفت. يك رفت و آمد ساده از او حدود 2 ساعت وقت مي‌گرفت كه با حساب دو بار رفت و آمد در روز مي‌شد 4 ساعت اتوبوس‌نشيني براي ريحانه!

من اين روزها كلا در خانه‌ام. زمان‌هايي كه رستا پيش مادربزرگش است (بيش از 50 درصد اوقات) اگر بتوانم كاري از شغل پاره‌وقتم (را كه قرار شده است يك روز از آن را در خانه انجام دهم) انجام مي‌دهم. زمان‌هايي هم هست كه من بايد رستا را بگيرم. جديدا روزهاي تعطيل را هم با ريحان نصف كرده‌ايم. يك ساعت و نيم با ريحان و يك ساعت و نيم با من. بچه را در اين سن نمي‌شود تنها گذاشت بايد مدام بالاي سرش بود و مواظبت كرد. انبوه كارهاي عقب‌مانده خانه هم بماند كه هيچ كدام وقت نمي‌كنيم.

روزهايي كه ريحان دانشگاه مي‌رود رستا بيشتر پيش من است. در چند هفته اخير سازگاري با اين نوع زندگي برايم سخت بود. شديدا در خودم بود. افسردگي گرفته بودم و به هر بهانه‌اي از كوره در مي‌رفتم. بودن با بچه‌اي هفت ماهه كه با ذوق و شوق همه چيز را مي‌خواهد تجربه كند، آنهم تويي كه عادت داري وقتت را به هزار كار مورد علاقه و عقب‌افتاده اختصاص دهي، مثل زندگي در زنداني‌ست كه در بهترين سال‌هاي جواني در آن مجبورت كنند سنگ بشكني و كوه بكني! روزها و ساعت‌ها به غايت سخت و غيرقابل تحمل مي‌گذشت. سرگرم كردن يك كودك بسيار سخت است. آن هم در شرايطي كه تازه چهاردست و پا راه افتاده باشد و از تجربه مكيدن هر چيزي حتي بخاري ابايي نداشته باشد. روزها با خودم كلنجار مي‌رفتم، گاه كه انبوه كارهاي عقب افتاده‌ام را به خاطر مي‌آوردم به حد گريه مي‌رسيدم. روزها را پشت سر هم خانه بودم و سكوت و اخم و ناسازگاري و افسردگي رفيقم شده بودند. مي‌دانستم كه نبايد تسليم شوم و مي‌دانستم كه بايد دستي در اين نوع زندگي ببرم و حال كه زندگي عزم به رام كردن من بسته بود، من دست به هدايت آن ببرم.

روزها گذشت و مي‌گذرد و من كم‌كم راه‌هايي را يافتم كه جز با جستجو و مثبت‌انديشي برايم حاصل نشد. اول شروع به برنامه‌ريزي براي ساعاتي كردم كه حتم داشتم زمان مال خودم است (مطالعه اين مقاله و كلا اين وبلاگ در اين راه بسيار كمكم كرد). روزهايي كه ريحان دانشگاه بود شد حدودا چهارساعت و نيم و روزهاي تعطيل كمي بيشتر. سعي كردم براي آنها برنامه‌ريزي دقيقي داشته باشم كه زمان هدر نرود. اين ساعات مختص كارهاي رسمي‌ام مي‌شد.

خب مانده بود ساعاتي كه با رستا تنها بودم. نوع استفاده از اين ساعات بستگي دارد به وضعيت رستا. اين ساعات به دو دسته تقسيم مي‌شوند:

اول، ساعات مخصوص رستا: وضعيت رستا در اين زمان‌ها دو حالت دارد. حالت اول (حدود 50% تمام ساعات با رستا بودن) مربوط به زماني است كه رستا خوشحال است و مي‌توان با او بازي كرد. بازي‌هايش هم به دو دسته بازي‌هاي صرفا سرگرم كننده و بازي‌هاي آموزشي تقسيم مي‌شود. بازي‌هاي صرفا سرگرم‌كننده‌اش مي‌تواند هرچيز سرگرم‌كننده‌اي باشد كه خدا را شكر در اين سن براي بچه بسيار فراوان است: از بازي با يك دستمال كاغذي و پاره‌پاره كردن آن گرفته تا «تاتا تاتا» كردن و حتي عروسك‌هاي (خداتومني) را به سقف كوبيدن. بازي‌هاي آموزشي رستا در اين سن شامل ديدن دو نوع فيلم آموزشي مي‌شود كه برايش تهيه كرده‌ايم. مجموعه فيلم اول با عنوان «Baby Einstein» براي افزايش خلاقيت كودك و مجموعه آموزشي دوم با عنوان «Your Baby Can Read» براي آموزش خواندن به كودكان. حالت دوم (خوشبختانه براي رستا حدود 5 درصد زمان‌ها) از ساعات نوع اول مربوط به زماني ‌مي‌شود كه رستا حوصله ندارد و بايد به هر ترتيبي شده با او ساخت. هيچ راهي هم ندارد جز خواب! كه اگر خوابش برد كه برد و اگر نبرد بايد بغلش كرد و انقدر گرداندش تا غر نزند.

دوم، ساعات غيرمخصوص رستا: اين ساعات تنها مربوط به زماني مي‌شود كه رستا خوشحال باشد و بتوان او را با يك سري كارهاي شخصي همراه كرد (حدود 45 درصد ساعات). براي اين كار برخي از فعاليت‌هايم را به اين ساعات انتقال داده‌ام و نيز برخي فعاليت‌هاي جديد را به زندگي روزمره‌ام اضافه كرده‌ام كه عبارتند از:

1- ورزش كردن: رستا از ديدن انجام اعمال ورزشي بسيار مشعوف مي‌شود و مي‌توان تا نيم ساعت او را يك جا نگه داشت. اين فعاليت براي ساعات اوليه روز عالي است.

2- كتاب خواندن: اين فعاليت را در دو حالت مي‌توان انجام داد؛ اول زماني كه رستا با خودش مشغول بازي باشد (كه البته خيلي كم اتفاق مي‌افتاد). دوم زمان كه رستا ساكت نشسته و من مي‌توانم با صداي بلند كتاب را براي او بخوانم تا او هم گوش دهد. در اين جور مواقع هر نوع كتابي را نمي‌توان خواند. اين نوع كتاب‌ها بايد دو ويژگي داشته باشند اولا چيز زياد مهمي در آن نوشته نشده باشد چرا كه نمي‌توان تمركز كرد و دوم اينكه اگر پاره و يا له شدند ناراحتي زيادي حاصل نشود. مخصوصا زماني كه كودك علاقه وافري به پاره كردن كاغذ داشته باشد.

3- موسيقي گوش دادن: هر نوع موسيقي را كه براي بچه بد نباشد مي‌توان در برنامه گنجاند كه موسيقي‌هاي فاخر ايراني براي اين كار بسيار مناسب هستند.

4- پياده‌روي: اين كار را تقريبا مي‌توان در هر زماني (به شرط مساعد بودن آب و هوا) انجام داد. هم ورزشي صورت گرفته و هم بچه كمي هواي تازه مي‌خورد.

5- گوش دادن به كتاب‌هاي صوتي: اين كار هم براي خود آدم مفيد است و هم در افزايش توانايي درك لغات به كودك كمك مي‌كند. گوش دادن به فايل‌هاي صوتي آموزش زبان هم جزو اين دسته محسوب مي‌شوند.

6- مرتب كردن خانه: همراه با كودكي كه فعالانه به هر سو مي‌رود، تفريح مفيدي خواهد بود. حتي در حد جمع و جور كردن اسباب‌بازي‌هاي خود كودك.

7- شعر خواندن: يكبار آنقدر برايش با صداي بلند حافظ خواندم كه هم عقده چند ماهه خودم اقناع شد و هم رستا نشسته خوابش برد.

اين‌هاي ليست كوچكي از كارهايي هست كه برخي را تا به حال توانسته‌ام در برنامه‌ام بگنجانم و در تلاش هستم بقيه را هم انجام دهم. اميدوارم بتوانم با نظرات شما كارهاي ديگري را به ليست فوق اضافه كنم تا بتوانم اين دوران جديد، خاص، شيرين و سخت زندگي‌ام را همراه با تجربه‌هاي نو، آموخته‌هاي مفيد و اندوخته‌هاي ارزشمند به اتمام رسانده و آن را به دوره بعدي بسپارم.

پ.ن:

1- خواندن مطالب (+ و + ) هم به صورت كلي بد نيست.

هشت

2010-11-26T17:42:00.000+03:30

رستای هشت ماهه‌ی ما دختری است با 4 دندان که می‌تونه بایسته و چند قدمی رو مستقل راه بره. اسم اسباب‌بازی‌هاش رو میدونه. رنگ‌ها رو می‌شناسه. هنوز به خوابیدن در کالسکه عادت داره و شب‌ها برای اینکه توی تختش بگذاریمش مصیبت داریم. تا صبح بارها بیدار می‌شه و به کمتر از شیر رضایت نمیده و این ماجرا آن قدر ادامه‌دار شده که بعضا صبر مهدی ِ صبور ما رو تمام میکنه! عاشق حمام کردنه. همین که صدای دوش حمام میاد چهار دست‌وپا سرعتی خودش رو می رسونه به در حمام. در به دست آوردن خواسته‌هاش خیلی سرسخته. خرد کردن دستمال کاغذی و کاغذ رو خیلی دوست داره. به این صورت که دستمال را خرد میکنه و خرده‌ها را خرد و تا ریزترین مرحله کارش رو ادامه میده. استعداد خوبی در پیدا کردن کوچک‌ترین آشغال‌ها از روی فرش داره. بعضی‌هاشون آنقدر کوچکند که نمی‌تونه برداره. اون وقته که با زبونش وارد عمل میشه جهت لیس زدن!همه‌ی حرف‌هایی که این روزها میزنه یک "د" مشدد هم داره و کلماتی نامفهوم رو ندانسته ولی بلند ادا می‌کنه.

ما هشت ماه شاهد به دست آوردن تدریجی، لحظه به لحظه و آرام آرام هر کدوم از این خصوصیات بودیم. ذره ذره با قد کشیدن دندون‌هاش شوق‌مون قد کشیده و سانتی‌متر به سانتی‌متر افزایش توانایی حرکت کردنش ما رو کیلومترها پرواز داده. با هر حرفی که تونسته ادا کنه انگار هزارهزار کتاب خوندیم و با رشدی که از خودش نشون داده انگار ما هم بزرگ شدیم.

راز عشق به نوه

2010-11-09T10:10:00.003+03:30

نمي‌دونم اين پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها چه عشقي در سينه دارند كه اين جوري با نوه‌شون گرم مي‌گيرن و ساعت‌ها باهاش بازي مي‌كنند. كاري كه منِ پدر نهايت 15 دقيقه بتونم با اشتياق و ذوق انجام بدم. پدر شدن مطمئنا تجربه بزرگ و منحصربه‌فردي براي هر كسي مي‌تونه باشه ولي فكر كنم پدربزرگ شدن به مراتب لذت بيشتري داشته باشه.

به قول يكي از دوستان پدربزرگ رستا، پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها به دو دليل نوه‌هاشون رو بيشتر از همه چي دوست دارند:

اول اينكه نوه سود ِ دارايي حساب مي شه و سود هميشه شيرين‌تر از خود داراييه!

دوم اينكه نوه دشمن ِ دشمن آدمه! يه جورايي دشمن مشترك داره با آدم و اين يعني دوستي!

پ.ن:

1. اين پست تشكر كوچكي است از الطاف و زحمات بي‌دريغ پدربزرگ رستا كه انصافا مثل كوهي بزرگ‌وارانه دست گل نوشكفته و كوچك ما رو مي‌گيره و لبخند رو بر لبهاش نقش مي‌بنده.

2. تشكر از مادربزرگش نياز به يك پست جداگانه و بسيار طولاني دارد!

اي افسوس...

2010-10-12T16:58:00.000+03:30

رستاي من هنوز حافظه دراز مدتي نداري كه چيزي به خاطر آوري. شايد تنها اگر جسم بي‌جانش را ببيني دست‌هايت را از شادي تكان دهي، به شانه‌هاي من زني، بچرخي و بخواهي به آغوشش بروي. آغوشي كه ديگر گرم نيست... اي افسوس... اما من برايت خواهم گفت بارها... كسي كه رفت... كسي كه اي كاش... كسي كه افسوس...

مامان‌جون... هم او كه تو اولين نتيجه‌اش بودي، دومين زن قشنگ^* دنياي من! مهربان، نه فقط همين مهربان با پنج حرف كه با همه حرف‌هايي كه مي‌توان زد... و چقدر ذوق ديدن تو را داشت چه قبل از اينكه به دنيا بيايي و چه حالا كه انقدر شيرين شدي، از ديدنش ذوق مي‌كردي و ماما مي‌گفتي و بعد هم خنده.

مامان جون... كه همين عصر يكشنبه كه مامان خسته از دانشگاه آمد، ديد كه در آغوشش هستي و از همه جا بي‌خبر... همه‌مان... همه... چه كسي فكرش را مي‌كرد كه دوشنبه صبح آغوشش سرد شده باشد.

اي افسوس...

مامان جون، كسي كه در روزگار بي‌مهري مادرهاي بي‌خيالي كه بي‌جهت بچه‌هاي شيرخشكي بزرگ مي‌كنند نه فقط براي بچه‌ها و نوه‌هاي خودش كه براي همه همسايه‌ها و فاميل‌ها و اصلا هر غريبه‌اي كه به واسطه انسانيت آشنا حساب مي‌شد، مامان‌جون بود.

دغدغه آسايش ما را داشت و هرچه مي‌كرد براي آسايشمان بود و حالا هر جاي زندگي‌هايمان را مي‌بينيم از سبزي‌ها و بادمجان‌هاي سرخ‌شده توي فريزر گرفته تا چادرنمازهايمان، ملحفه تشك‌ها، ... همه، همه‌ي جاي سلامت و شادي زندگي‌هامان از اوست. از دعاهايش، از نمازهايي كه از درد پا و كمر پشت ميز مي‌خواند. اما از غيرتش هيچ وقت آرام نگرفت و هميشه پويا بود به كار كردن.

چهره‌اي كه حالا مدام در جلوي ذهن همه ماست. خندان است. نه از اين خنده‌هاي معمولي، شيرين، عسل، تا عمق جانت را شيرين مي‌كرد. نه اينكه تنها نبود نه اينكه غصه نداشت كه شادي‌اش همه از ديدن ما بود از همين رو بدون لبخند نديده بودمش. عصبي با صداي بلند، مدعي، نامهربان، نه... نه... هرگز چنين نبود.

مامان‌جون... كه يك عمر عاشق بود. عاشق «عباس آقا»... نه از جنس لاو تركاندن‌هاي امروزي، عشقش از جنسي بود كه خط اتوي عباس آقا آن را بازگو مي‌كرد و بانو... بانو... كردن‌هاي عباس آقا آن را فرياد. حالا مامان‌جون آرام گرفته است... آرامِ آرام كنار عباس آقا. كه يك عمر كمتر از گل به او نگفت و مامان‌جون در اين 16 سالي كه عباس آقا نبود از گل كمتر زياد شنيد... اي افسوس... اي دريغ... اي كاش...

مامان‌جون... زرنگ بود و پاكيزه از هماني كه مي‌گويند نيمي از ايمان است. تميز... لباس‌هايش... كمدش... اتاقش... آآآخ! آآآخ! آن اتاق، بدون تو درد دارد. آن حياطِ آب و جارو كشيده با گل‌هاي شمع‌داني و ناز، آن حوض آبيِ بي‌ماهي.

رستاي من در اين روزگارِ مادرهاي بزك‌كرده و بي‌عار، مامان‌جون جواهري بود از نجابت. حالا كه حتي مانتوها آستين‌كوتاه شده‌اند من نديدم پيراهن آستين‌كوتاه بپوشد و روسري‌اش كه جزيي از آن چهره خندان است.

... روسري‌ات را به من بده آنجا خدا موهايت را نوازش مي‌كند. حالا كه جيب‌هايت پر از شكلات نيست، خدا جيب‌هايت را با نور پر خواهد كرد (انشالله).

رستا جان، تو به دنيايي آمدي كه بعضا از شش جهت با ناسزا و بي‌ادبي‌ها محصور مي‌شوي! نقل و نبات... اما مامان‌جون گلي بود كه حتي وقتي پوشكت را خراب مي‌كردي مي‌گفت: «بدحرفه! بدحرفه! خريت مي‌كنم ننه، فكر كنم رستا بيرون رفته!»

نه مامان‌جون خريت نكردي، خانومي كردي، همه عمر... و حالا رفته‌اي در اوج همانطور كه هميشه مي‌خواستي.

يك قطره از درياي عشق و محبت و بخشندگي و ادب و پاكيزگي و نجابتت را داشته باشيم برايمان بس است.

خدايا به دلِ رحم و نازك مامان‌جونمان رحم كن كه «ارحم الراحمين»ي...

دلت را نتوانستيم آنطور كه شايسته بود در اين دنيا شاد كنيم. براي شادي روحت در آن دنيا دعا مي‌كنيم.

تو هم برايمان دعا كن، مثل هميشه. حلالمان كن. حلال.

پانوشت: * «قشنگ يعني تعبير عاشقانه اشكال» (سهراب سپهري)

پ.ن:

1. براي شادي روحش فاتحه بخونيد.

2. مامان‌جون يك دفعه، به ناگهان در هفتادودو سالگي از پيش‌مان رفت.

3. اگر رستا نبود از غم اين مصيبت دغ كرده بوديم. به دنيا آمدن رستا... اصفهان آمدنمان... خدايا حكمتت را...

4. قدر «مامان‌جون‌»هاتون رو داشته باشيد، قبل از اينكه دير بشه.

از گفتگوهای من و رستای شش و نیم ماهه

2010-10-09T21:07:00.001+03:30

- ماآبّا... آبَه... ‌بَه‌بَه‌بَه

-[جیغ... ذوق ... غش ... ضعف] ووی ووی ووی!

- بابّا... هه‌هه‌‌هه [صدای خنده]

- قربونت برم ... قربونت برم...

-مم‌مم‌مم... مامّا... هه‌هه‌... آابه‌‌ابه... بابّا.

- بوس... بوس ... بوس...

- آامّاامو... مم‌مامّا... هه‌هه.

بلاخره سر زد!

2010-10-03T11:20:00.000+03:30

اولین دندون رو مي‌گم :G

شش ماهگي رستا

2010-10-02T17:37:00.002+03:30

شش ماهگي رستا فقط شش ماهگي رستا نيست!

پايان هول و هراس شرايط پرالتهاب يك نوزاد كوچولو با يك پدر و مادر جوان و بي‌تجربه است.

شش ماهگي رستا رسيدن به هيجان يك كودك است كه مستقل مي‌نشيند و اشتياق ايستادن و قدم برداشتن دارد؛ آواها را مي‌شناسد و تقليد مي‌كند؛ آدم‌ها را مي‌شناسد و نسبت به آنها عكس‌العمل نشان مي‌دهد؛ در به دست آوردن خواسته‌هايش سماجت نشان مي‌دهد؛ از دست‌هايش به خوبي استفاده مي‌كند و موهاي دائمي به سر دارد!

شش ماهگي رستا دور شدن از درد و هراس زايمان است و تبديل و تقليل آن به شادي دنيا آمدن يك تكه نور.

شش ماهگي رستا پايان پانزده ماه نگراني‌هاي يك مرد است.

شش ماهگي رستا شروع نرم استقلال يك انسان است، يك انسان تازه.

شش ماهگي رستا همين روزهاست، همين روزهاي خوب خدا.

رستاي من شش ماهگي‌ات مبارك!

31 شهريور 89 اصفهان

عکس در سایز بزرگتر

ژانر 2: اینایی که بچه به بغل دفاع می کنند!

2010-09-15T15:36:00.002+04:30

عکس هایی از دفاع بابایی یا هوو کشون مامانی!

پ ن:

1- عکس ها مربوط به 30 تیر ماه است.

2- گریه رستا برای خوابِ. چرا که شب قبل از دفاع حدودا تا ساعت 3 بیدار بود!
3- تشکر ویژه از "داجون" به خاطر عکس ها.

اولین جدایی!

2010-09-14T13:23:00.003+04:30

رستای عزیزم تا یک ساعت دیگه مامان برای اولین بار تو رو ترک میکنه تا 4 ساعتی رو دانشگاه باشه. بدون که اضطراب ترک کردنت بعد از حدود 15 ماه خیلی بیشتر از دنیا آوردنت است...

مامان از اول هفته کلاس هاشو نادیده گرفته و نرفته. اما بیشتر از این نمیشه... حداقلش اینه که به بابا قول داده...

گل بهار مامان... میدونم که مامان مریم و بقیه حسابی هواتو دارند، حتی خیلی بیشتر از من، که اگه این طور نبود حاضرنبودم دقیقه ای حتی ازت جدا بشم...

تو را با بغض و اشک به خدا می سپارم...

ژانر

2010-07-02T00:07:00.016+04:30

اينايي كه بچه به بغل پايان نامه ارشدشون رو مي‌نويسند.

و ترديدهايم... هرگز آنها را به تو نخواهم گفت

2010-06-16T20:04:00.006+04:30

ترديدهايم در دنيايي كه با لبخند انتظار تو را مي كشد، كوچكند... هرگز آنها را به تو نخواهم گفت... و اين جرم نيست، دروغ نيست، ريا نيست. حق تو از زندگي، دنيايي ساده و با لبخند است. تو وارث ترديدهاي من نيستي. زندگي تو در امتداد شيبدار جهش سرنوشت من رو به نميدانم سرزمين آرزوهاي گمشده‌ي به ارث رسيده از تاريخ بشريت، شروع نخواهد شد. تو در امتداد رازآلودي از بالا و پايين پريدن هاي پرواز يك پروانه زاده شده اي و بودنت همانقدر ساده و رازآلوده و آميخته به لبخند و تلاش و زيبايي و فرود در سكوي شهدآميز گلهاي بهاري گمشده در كودكي هايم است.

من بزرگ شدم و هر لحظه سنگيني باري بر دوشم افزوده شد، غافل بودم كه زمين و زمان، مرا وارث بودن هاي بشر كرد. باري به غايت زخم زننده و سنگين كه در سراشيبي جاده زندگي حسرت راه رفتني مستقيم را با وارونه بازي هايش در دلم مي گذارد.

مرا هميشه با لبخندي از ايمان و رضايت خواهي ديد ولي تو... تو ...باور كن...

ايمان دارم به اينكه تو حياتي نو، و راه رفتني نو براي خود خواهي داشت... هرگز در ايمان من به لبخندها و شادي هايت شك نكن. لبخندت آيه اي است كه من بي پيامبر و بي معجزه به آن ايمان آورده ام... پس رسالت زندگي خود را با همين يك آيه ادامه بده... و به آن ايمان داشته باش... همانگونه كه من در آن مومن شده ام.

به مناسبت آخرين آنتي بيوتيكي كه خوردم!

2010-05-08T23:39:00.004+04:30

کم کم و یکی یکی لباسایی که تا همین دو ماهه پیش روزی 10 بار نگاهشون می کردم و سعی می کردم رستا رو توشون تصور کنم دارند کوچیک می شن..

الان یه دو هفته ای هست که سعی دارم یه وقت و بهونه ای برای نوشتن پست پیدا کنم که نشده. از برگشتمون به خونه ی خودمون گرفته تا چهل روزگی رستا و ...

البته امروز هم همچین بی مناسبت نیست. امروز آخرین و شصتمین آنتی بیوتیکم رو خوردم!

تو این مدت با انواع و اقسام مسائل روبرو بودم . شادی، درد، بی خوابی، هیجان، عشق، عفونت، تب و لرز، ضعف و روی همه ی اینا سرماخوردگی اومد که اونم رفت. به مرور از بعضی هاش تو پست های بعدی خواهم گفت.

و اما برخی کارهای رستا...

از همون ساعات اول خیلی هوشیار بود. و یه جوری آدم رو نگاه میکرد که خجالت میکشیدیم از جنگولک بازی هایی که براش در می آوردیم.

از 29 فروردین خندید و حرف زدن رو شروع کرد(*). الان حسابی پیشرفت کرده. دختر شاد و کنجکاویه . روزی چندین نوبت همه ی وسایل خونه رو نشونش می دیم و براش توضیح می دیم. به غزلیات سعدی علاقه نشون می ده و با شنیدن مثنوی تو پوستش نمی گنجه. دوست داره همیشه و هی شیر بخوره. دوست داره همیشه بیدار باشه تا نکنه یه وقت یه چیزی رو از دست بده. به موسیقی عجیب علاقه داره. وقتی دنیا اومد کلی مو داشت اما الان کلی مو نداره! یهو گرسنه می شه و دیگه امون نمیده. سواری رو دوست داره. از آدم سواری گرفته تا ماشین سواری. معمولا جلوی مهمونا می خوابه و مظلوم بازی در میاره. از همون اولش گردنش رو میگرفت. توی همون ماه اول ساعت گرد چرخیدن رو شروع کرد.

باقیش باشه برای بعد. داره بیدار می شه...

*- بچه ها معمولا تا سه ماهگي زياد نمي تونن آواها رو ادا كنند!

ريحان-18 ارديبهشت 89-تهران

حضور رستا در ميادين مختلف فرهنگي، سياسي، هنري، ورزشي و...

2010-05-08T22:15:00.004+04:30

حضور فعال در ميادين ورزشي

حضور فعال در حوزه تجاري (هايپراستار)

و اما...

حضور كم سن و سال ترين بازديدكننده‌ي فرهنگ دوست از نمايشگاه كتاب امسال

(حضور در ميادين فرهنگي به همراه پدر و مادر بسيار فرهنگي)

پ.ن: قابل توجه دوستان كه ما امروز موفق شديم در يك حركت عجيب كتابي به قيمت 105000 تومان را با پرداخت 38هزار تومان بخريم... اينه ديگه...

در ابتداي ارديبهشت... زيباترين ماه سال...

2010-04-20T01:55:00.005+04:30

ريحانه جان و رستاي عزيز... سلام
چه بسا نزديك است كه فردا به خانه مي‌آييد. خانه‌اي كه براي ريحانه، آشناي سخت بوده و براي رستا ناآشناي هميشگي خواهد بود... ريحانه جان تو از آن موقع كه پايت به اين خانه رسيد سختي ديده‌اي. روزهايت رنگ سابق نداشتند و به سختي عشق را لابه لاي آن هجوم ناآشناي حيات، زنده نگه داشته بودي. و رستا تو كه نديده و نشناخته، فرزند اين خانه شدي. رستا جان، اينجا خانه ماست. جايي كه ريحانه و من، مادر و پدرت، با تو زير سقف آن خواهيم زيست. اينجا جايي‌ست كه بقيه را فاميل مي‌كند، همسايه مي‌كند، دوست مي‌كند، آشنا مي‌كند و غريبه مي‌كند و ما را خانواده. اين ديوارها ما را از بقيه جدا مي‌كنند؛ مادرت، تو و مرا. اين «ما» شدن يك فرصت طلايي‌ست در زندگي اگر غنيمتش شماريم و بشناسيم و بسازيم و قدر بدانيم و حفظش كنيم. فرقي نمي‌كند كدام ديوار و كدام سقف باشد، فرقي نمي‌كند اين ديوار و اين سقف پيرامون ما و بالاي سرمان باشد يا نه! اصلا اين سنگ‌ها و سيمان‌ها نمادند و ظاهرِ خانه مايند، مهم ماييم... مادرت، تو و من. ما جز آرامش و سعادت در اين خانه نمي‌جوييم. هر كدام‌مان هر جا كه برويم و هر كسي كه باشيم، به يك اندازه عضو اين خانه‌ايم و در آن با شربت محبت براي هم آرامش روزها را به ارمغان خواهيم آورد.
و ريحانه، تو، كه چراغ خانه‌مان هستي و چشمه زلال عشق‌مان به خانه. تو كه محبتت ريسمان اتصال ماست به ما. من به تو، رستا به من و تو به رستا. تو كه خنده‌هايت تميزي خانه است و نگاهت مرتب بودن آن. تو كه بيرون هر چه باشي و هر جا كه بروي در خانه منحصربه فردي... مادري... تو بزرگترين‌هاي زندگي‌ام بوده‌اي و اينك با فرزندي در بغل به خانه مي‌آيي ...
و من چقدر اضطراب دارم... چقدر برنامه براي آمدنتان داشتم ولي اين بار هم به ناگهاني هميشه آمدي. و چقدر برنامه‌ها براي بودنت در ذهن مي‌پرورانم. نمي‌دانم پس از اين همه روز بهار و نسيم و آفتاب و ابر و باران و شكوفه و سبزي درختان و خيسي خيابان را نديدن؛ پس از اين همه ماه بي‌كتاب و بي‌شعر و بي‌قصه و بي‌قلم زيستن؛ پس از اين همه نبودن‌ها در ميهماني‌ها و سفرها و گردش‌ها و حتي اينترنت؛ بعد از اين همه درد و گريه و رنج و بي‌خوابي و ..؛ پس از اين همه روزهاي عجيب و شلوغ تو را با چه سيراب كنم؟ با بهار، كتاب يا طبيعت؟ اين سه عنصر وجود تو و يا خنده شيرازه آنها... و چقدر مي‌ترسم از اينكه نتوانم خنده را براي هميشه در لبانت نگهدارم. كاش توانايي‌هاي تمام مردان ايده‌آل دنيا در من بود تا هر لحظه‌ات را پر از خنده و نشاط و اميد و عشق مي‌كردم ولي چه كنم كه نيستم و در حدم هم گاه كمتر مي‌توانم.

به خانه خوش مي‌آييد... در ابتداي ارديبهشت... زيباترين ماه سال...

كاش مي دانستيد كه چقدر منتظرم...

مهدي

نصف عمرتون بر فناست... ايهاالمجردون...

2010-04-08T21:06:00.004+04:30

حالا خداييش نصف عمرتون بر فنا نيست كه همچين آرامشي در آغوشتون نيست؟ البته بماند شب بيداري هاي بي حال كننده و خستگي هاي دائمي كه در حال حاضر همه افتاده گردن ريحان...

التماس دعا...

مهدي

تولدِ عید شما مبارک

2010-03-21T18:27:00.006+03:30

رستا به دنیا آمد... اولین روز بهار بود.

طبیعت مشغول رهایی از زمستان.

صبح بود.

درختان ارغوان گل داده بودند.

آسمان روشن بود و خورشید هنوز ناپیدا.

نسیم خنک خیسی می آمد.

ریحان خندان بود.

مثل همیشه با روحیه و شاد و بذله گو.

خیابان ها خلوت بودند.

پارک ها خوش رنگ و درختان همه سبز.

مهمتر از همه رودخانه پر از آب بود.

از رویش گذشتیم. یک یک خیابان های سبز اصفهان را پشت سر گذاشتیم.

دلهره ها داشتند نزدیک می شدند و ما به پیش تاختیم.

اینک حیاتی نو داشت به بهار می پیوست.

ساعت 8:45 دقیقه بردندش.

شلوغ بود.

صدای گریه تازه و خیس هر نوزادی نوای شوق می نواخت

و فریاد ناله هر مادری هراس و ترس.

ساعت ها گذشت.

در تنهایی ام کار به نذر و نیاز رسید.

ساعت 11:15 مادر را آوردند.

ریحان شاد بود و سرحال!

از دخترمان هنوز خبری نبود.

ساعت 13 بعد از کلی دلهره و عصبانیت از سیستم ناقص و معیوب زایمان بیمارستان ها

و بعد از اینکه خدمه ناهار محترم شان را خوردند

یادشان آمد که کودک را بیاورند.

از مادرش بی خبر بودم.

کودک را نشان نداده بردند.

دلهره ها به توان ابدیت رسید.

ولی او به بهار پیوسته بود.

آوردندش.

آرام بود و با چشمانی به شدت باز نگاهم می کرد.

بهترین لحظه های عمرم جاری بودند.

شبیه مادرش بود، شبیه من بود،

دخترمان بود؛ رستا.

نمی دانستم از شوق چه کار کنم

کوچکترین مسیری را می دویدم.

هوا ابری بود. باد می آمد.

رفتم شیرینی خریدم و گل.

دقیقا مثل فیلم ها...

خوشحال بودم و از اعماق وجودم شکرگزار.

مادرش نورانی شده بود. معصوم تر از خود کودک می نمود.

انگار فرشته ای او را غرق بوسه کرده باشد.

گاه اشک هایش جاری می شد

و گاهی برای خاطر دل من هم که شده از بین اقیانوسی از دردها

شکوفه لبخندی از لبانش برمی خاست.

بهار بود و جای همه دوستان خالی.

---------------------------------------

التماس دعا داریم.

راستی سال نو همه دوستان مبارک...

مهدی اول فروردین 89

زندگی نو مبارک...

2010-03-20T22:52:00.005+03:30

فردا(یکشنبه اول فروردین) صبح، دخترمان به دنیا خواهد آمد. التماس دعا داریم از همه دوستان.کاش می تونستم مثل ریحان حرف دلم رو بنویسم... بماند.

گفتم بد نیست چندتا عکس از اسقبال حقیرانه! مون رو از دخترمون ببینید. احتمالا خیلی از شماها وقتی این پست رو خواهید خوند که فرزندمان به دنیا اومده.

راستی عیدتون مبارک....

مهدی

کیه کیه در می زنه... من دلم می لرزه...

2010-03-20T22:43:00.002+03:30

چه زود داره خاطره می شه اون روزهایی که بین صفحه های کتاب های راهنمای بارداری دنبال هفته ای می گشتم که حرکاتت رو حس کنم... دل توی دلم نبود! و وای که کتاب ها می گفتند "چنانچه فرزند اولتان را باردارید این احساس را چند هفته دیرتر تجربه خواهید کرد"

اولین بار توی مترو بود، واگن بانوان... خیس اشک شدم از شوق و پدرت بعد از پیاده شدن نگران که «چیه له شدی؟ شلوغ بود؟» مثل این بود که یه خرگوش لیسیده باشه منو! هفته ها می گذشت و ضربه ها محکمتر می شد انگار توی دریا بودم. ضربه ها را درست مثل موج حس می کردم. گاهی آروم گاهی کوبنده.

الان چند هفته است که حسابی جات تنگ شده. می کشی خودت رو از این طرف به اون طرف. بالا و پایین می ری و حرکاتت مثل ضربه های توپ بسکتبال شده.

امروز روز آخره... یادم رفته و هیچ تصوری ندارم از این که درون من نباشی...

منتظرتم و دلتنگ... دلتنگ نگاه فردات و ضربه های امروزت...

این لحظه لحظه عجیبی ست. همین...

ریحان

آخرين نامه ها...

2010-03-12T21:19:00.004+03:30

سلام دختر عزيزم.

يكي از دانشجوهاي بابايي برات كادو آورده! يه پيرهن خوشگل با دو جفت جوراب و دو تا گيره سر خوشگل. خلاصه اينجا همه دوستت دارن و منتظرتن كه بياييي. مي دونم 9 ماه مي شه كه سختي كشيدي و جات تنگ بوده و شايد نمي دونستي كه كي هستي و كجايي و برا چي هستي. ولي اينجا كه بيايي ما همه هستيم دوست داريم و كمكت مي كنيم كه بزرگ شي. بزرگ... كمكت مي كنيم كه دست مون رو بگيري و راه بري. چشمامون رو نگاه كني و بخندي. گرماي لبامون رو ببوسي و تنگي آغوشمون رو تنگ به آغوش بگيري. ما اينجاييم تا كمكت كنيم تا تمام لبخندهاي عالم رو ميزباني كني. تمام خوبي هاي عالم رو خوبي بكني. تمام قصه هاي عالم رو بخوني. تمام شعرهاي زيباي عالم رو براي پروانه ها زمزمه كني. راه بري. بدوي. بزرگ شي و قد بكشي.... انقدر قد بكشي كه شبيه ماه بشي...

دخترم... بيا پيشمان... ما يك همسفر كم داشتيم... اين دنيا هر جا كه باشد و ما هر كسي كه باشيم، لبخند را به ميزان تمام خوشبخت هاي عالم به همراه داريم. چمدان من و مادرت از عشق پر است. هنوز دستانمان از گرماي دست هم شگفت زده مي شود. هنوز لبانمان از شيريني لبان هم سير نشده است. هنوز چشمانمان در تماشاي چشم هم پلك نزده است... اينجا خانه مان است... هر جا كه برويم... هر جا كه باشيم...

پدرت...

رونوشت اصل براي مادرت...

پ.ن:

1. باورم نمي شه فقط يه هفته مونده.

2. اين دوست عزيز اين هديه رو از طرف فروشگاه الكترونيكي گني‌شاپ برامون لطف كردن.

دارم انسانيت مي سازم...

2010-02-21T00:08:00.003+03:30

يك روستايي به سه نفر كارگر (كه در حال ساخت خانه اي بودند) نزديك شد و پرسيد كه «چه كار مي كنيد؟»
كارگر اولي گفت: «دارم نانم را در مي آورم»
كارگر دومي گفت: «دارم آجر مي چينم»
و كارگر سومي گفت: «دارم سر پناه مي سازم»

از كتاب «كودك، خانواده، انسان» ترجمه گيتي ناصحي، نشر ني

پ.ن:

1- ممنون از مصطفي و معين به خاطر هديه شان

2- از اسم كتاب فهميدم كه همون چيزيه كه مي خوام و بهش احساس نياز مي كنم. اينكه وظيفه ماها فقط انجام كارهاي پدرانه و مادرانه نيست، وظيفه ماها فقط بزرگ كردن يك بچه و رساندن آن به سن بلوغ نيست، بلكه وظيفه ما ها علاوه بر اينها به ثمر رساندن انسانيت در يك انسان است.

مهدي

قصه انتخاب اسم و تفال به حافظ...

2010-02-19T23:53:00.007+03:30

اگر يه زماني مثل ما همه اسم‌هاي دوست داشتني رو براي دخترتون ليست كردين و هي اين ليست رو بالا پايينش كردين و آخرش هم نتونستين تصميم نهايي رو بگيرين و بعدش مثل هميشه كه تصميم گيري سخت شد، اونو انداختين گردن حافظ و اونم بيشتر اسم هاي ليست تون رو رديف كرد تو يه غزل، چي كار مي كردين؟

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد

من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم

شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ریزیم

نسیم عطرگردان را شکر در مجمر اندازیم

چو در دست است رودی خوش بزن مطرب سرودی خوش

که دست افشان غزل خوانیم و پاکوبان سر اندازیم

صبا خاک وجود ما بدان عالی جناب انداز

بود کآن شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم

یکی از عقل می‌لافد یکی طامات می‌بافد

بیا کاین داوری‌ها را به پیش داور اندازیم

بهشت عدن اگر خواهی بیا با ما به میخانه

که از پای خمت روزی به حوض کوثر اندازیم

سخندانی و خوشخوانی نمی‌ورزند در شیراز

بیا حافظ که تا خود را به ملکی دیگر اندازیم

پ.ن:

1. بهشت عدن اشاره دارد به «مينو»

2. مخلص حافظ هم هستيم.

مهدي

باردار شوید تا به یاد قیامت افتید!!!

2010-02-06T10:39:00.001+03:30

هست می گن روزه بگیری به یاد گرسنه ها می افتی ها... حالا من می خوام بگم باردار که می شی یاد چه کسایی می یافتی...
اول از همه می فهمی که چه قدر مامانت رو تا حالا نفهمیدی...
بعد کم کم به یاد زخم معده ای ها وهمه ی کسایی که بلاخره یه جای گوارششون مشکل داره می افتی.
انواع و اقسام کسایی که افسردگی های ناشی از تغییرات هورمونی دارن میاد جلوی چشمات.
چاق ها و عوارض اضافه وزنشون همیشه مد نظرت هستند.
شاید تا حالا آدمای بدخواب زیادی رو دیده باشی ولی از اون جایی که قبلا مثل مرغ سرشب می خوابیدی و مثل خروس کله ی سحر بیدار می شدی نمی فهمیدیشون. اما حالا یه پا جغد شدی و تا صبح هوهو و ووی ووی می کنی.و از صبح تا شب هم اونایی که همیشه سردرد دارند رو درک میکنی.
کلا از یه جایی به بعد می فهمی که چه قدر راه رفتن فرآیند پیچیده ایه. اوایل از اینکه هر کدوم از پاهات برا خودشون راه می رن تعجب میکنی. اما بعد می فهمی اتفاق های دیگه ای هم هست...  مثلا اینکه چه جوریه که قبلا وقتی مادربزرگت داره با نهایت سرعتش باهات راه میره، هر چند دقیقه یه بار باید بایسی تا بهت برسه!
مثلا همین چند روز پیش با اینکه اولین نفری بودم که از مترو اومدم بیرون، آخرین نفری بودم که ایستگاه رو ترک می کرد. آخرین کسی که ازم جلو زد یه پیرمرد بود با عصا و کمر 45 درجه خم!
البته این مساله محدود به راه رفتن تنها نمیشه و همه ی و همه ی مسائل ارتوپدیک را شامل می شه!
همین جور که دارم می نویسم به یاد گروه های بیشتری می افتم و باهاشون احساس همدردی دارم.
در مجموع اینکه باردار شوید تا به یاد قیامت افتید!!!
"ریحان" 

تكرار زندگي ام...

2010-02-02T14:20:00.002+03:30

وقتي به روزهايي كه اولين روزهاي او خواهد بود فكر مي كنم. وقتي به لبخندهايي كه اولين لبخندهايش خواهد بود فكر مي كنم، وقتي به اولين كلماتي كه در دهانش خواهيم گذاشت فكر مي كنم. وقتي به اولين منظره هايي كه نشانش خواهيم داد فكر مي كنم وقتي به اولين لقمه هاي آماده اي كه بر دهان فكرش خواهيم گذاشت فكر مي كنم انگار كه خودم را در او تكرار شده مي يابم. من خود را در او تكرار خواهم كرد. نه اينكه او را مثل خودم بزرگش كنم كه خود را دوباره در خود از بچگي بزرگ خواهم كرد. مرور خواهم كرد زندگي را و بزرگ شدن را. بي خود نيست اين روزها بيشتر از قبل خواب خانه كودكي ام را، پشت بامش را، حياتش را، كوچه اش را همسايه ها و حتي جوب هاي آبش را مي بينم.

"مهدی"

در انتظار نوروز...

2010-02-02T13:20:00.004+03:30

داريم خونه رو براش آماده مي كنيم. ديگه كم مونده. اين روزها انقدر سرمون شلوغ بوده كه جز حرف زدن باهاش نتونستيم كار ديگه اي براش بكنيم. حالا ما مونديم و كمتر از دو ماه فرصت تا ببينيم كه چه كارهايي مي شه كرد.

امسال بهار، علاوه بر نو شدن روزمون، زندگي مون هم نو مي شه. امسال خانه تكاني كردنمون، مثل هر سال نيست. خانه تكاني امسال ما، تميز كردن خانه ايه كه قراره خانه اول يك انسان در زندگي اش باشه. شما بوديد برا همچين مهموني چه جوري خانه تكاني مي كرديد. ما شروع كرديم. اتاقي رو كه تا حالا محل كار و درس خواندنمان بود داريم خالي مي كنيم تا براش آماده كنيم. ساده و زيبا.

"مهدی"

2010-01-19T10:02:00.006+03:30

مامان جان، جی جی، من که این همه برا شما چاق شدم! یه جا پیدا کن بگیر بشین دیگه اونجا! اینقدر نلول! من فردا امتحان دارماااا

عيدي ما به فرزندمان

2009-12-06T19:37:00.011+03:30

بدون شرح...

به تمام پدرهای بچه‌های کوچولو...

2009-11-21T12:03:00.012+03:30

و اینجا چشم‌های کوچکی است

که شب و روز

تو را تماشا می‌کند…

و گوش‌های کوچکی که

خیلی زود

هرچه تو می‌گویی می‌شنود...

و دست‌های کوچکی که با اشتیاق

هرچه تو می‌کنی

انجام می‌دهد

و روح کوچکی که در رؤیاهایش

در انتظار روزی است

که به چون تو بزرگ باشد…

تو معبود خیالی او هستی.
تو عاقل‌ترین عاقل‌ها، هستی
برای او و در این فکر کوچک
به تو هرگز شک نمی‌کند
به تو خالصانه دل بسته

و هرچه تو بگویی یا انجام دهی

در فکرش جاودانه می‌ماند

و وقتی بزرگ شد

خواهد گفت و انجام خواهد داد،

درست مثل تو...

دوستی کوچک

با چشمانی عمیق هست که...

فکر می‌کند

تو هرچه می‌گویی صحیح است.

چشم‌هایش همیشه باز

و شب و روز

تو را تماشا می‌کند

و هرچه تو انجام دهی

آرزويي است برای او

که بی‌صبرانه در انتظار بزرگ شدن است

تا مثل تو باشد...

نگاه پاک و معصومانه‌ی امید خدا، گوارای وجودتان...

پ.ن:

1- دوست خوبي مطلب بالا رو به مناسبت بچه‌دارشدن‌مان برايم فرستاده بود. ديدم براي مني كه مدت‌هاست دنبال حرفي براي نوشتن هستم فرصت خوبيه! متن قشنگي بود كه گفتم انتشارش علاوه بر زيبايي كه داره، از حرف‌هاي تازه زاييده شده‌اي در دلم حكايت مي‌كنه.

2. پدر شدن در اين دوران، برزخي از بودن‌ها و نبودن‌هاست. برزخي از مخاطب حيات‌هاي پاك و ناپاك بودن. برزخي كه يك طرفش پر از احساس و زيبايي و اطمينان و زندگي‌ست و اون طرفش پر از خشكي‌ها و نازيبايي‌ها و بي‌اعتمادي‌هاست. پدري كه دست دخترش رو مي‌گيره بايد سراسر ايمان باشه و اعتماد، آرامش باشه و لطافت هرچند خودش تو اين دوران دستي رو با ايمان و اعتماد و آرامش نگرفته باشه. پدر بايد صداقت باشه و راستي گرچه دنيا پر شده از دروغ و جعل! پدر بايد گرم باشه و شاداب گرچه دنيا سرد شده و غمگين. روزها بايد به هزاران نگاه دروغ و ريا زل بزنه و باز هم بتونه شب نگاه معصومانه دخترش رو تحمل كنه. بايد به دخترش ياد بده كه از شكستن شاخه‌اي غمگين بشه ولي خودش تحمل شنيدن اخبار خونريزي‌ها رو داشته باشه. پدر بودن در اين دوران يعني تحمل پنجره‌وار باد براي عبور آفتاب.

3. پدرهاي اين دوره زمانه بايد قدرت آفرينش يك خانه زيبا رو داشته باشند، بايد بلد باشند خداي گمشده اين دوران رو به خونه هاشون بازگردونند.

4. اونجوري كه دكتر مي‌گفت قرار شده يك فرشته خانوم به خانواده‌مون بپيونده! يعني كه بچه‌مون دختره! فرقي نداشت اگر پسر هم بود. براي من كه پدر خواهم بود هر كدومشون يه مزيت داره! شب‌ها كه مياي خونه پسرت گارد مي‌گيره كاراته بازي كنه و دخترت دست‌هاش رو باز مي كنه تا تو بغلت خوابش ببره!

5. دنبال اسم هستيم براي اين فرشته خانوم. اگر پيشنهادي دارين دريغ نكنين :) ممنون مي شيم.

نوشته شده توسط مهدي

وقتی جی جی دست تکان می دهد!

2009-11-17T21:44:00.003+03:30

دو هفته پيش براي تعيين جنسيت جي‌جي رفتيم دكتر. از چند روز قبلش دل تو دلم نبود و قرار نداشتم.

علي‌رغم ممنوعيت ورود آقايان به مطب، مهدي رو هم با خودمون برديم. چيزي رو كي مي‌ديدم باورم نمي‌شد. كاملا شكل گرفته بود. فكر مي‌كردم دارم توهم مي‌بينم. مامان و مهدي مطب رو گذاشته بودند روي سرشون و دائم قربون صدقه‌اش مي‌رفتن. و دكتر يكي يكي برام مي‌گفت:

- ايناها! اين دهنشه... اين قلبشه... ببين حفره‌هاش هم كاملا پيداست. دستاش پاهاش...

بلا سر كارمون گذاشته بود و خودش رو جمع كرده بود. نمي‌شد فهميد كه دختره «تاج سر» يا پسره «گل پسره»!

اما من چيزي رو ديدم كه علي رغم اينكه جواب سوالمون رو نگرفتم راضي راهي خونه شدم. دستش! بله! حركت دستش كه بالا ميومد و انگار كه به چونه اش مي‌زد و همين كافي بود كه تا صبح صد بار فيلمي كه مهدي گرفته بود رو دوره كنم و صد بار اون حس شگفت‌انگيز سرتاپاي وجودم رو بگيره. انگار كه داشت دست تكون مي‌داد برامون!

دكتر يه آزمايش سونوي ديگه برام نوشت و گفت كه تاريخ نمي‌زنم تا هر وقت تونستي بري. اما حداكثر تا دو هفته ديگه مي‌توني جوابت رو بگيري.

حالا سه هفته گذشته و من به همون حركت دست راضي‌ام.

و شايد اگه خريد وسايلش مطرح نبود ترجيح مي‌دادم
دنيا بياد
دستش رو ببوسم
و فرزندم خطابش كنم.

لطفا همه احترام بگذاريد

2009-11-09T12:35:00.004+03:30

پدر شدن يه مقامه! اينجوري نيست كه بهت بگن قراره پدر شي و بعدش هم تو يهو پدر شي! مي دونم كه خيلي ها حتي بعد از اينكه اولين بار بچه شون رو بغل گرفتن، پدر نشدن و فريب گفته هاي بقيه رو خوردن. اين پيش فرض ساده كافيه تا مثل خوره به ذهنم بيفته كه چه جوري بايد به اين مقام رسيد؟مقام يه برچسب يا يه حال روحي نيست كه بشه سريع به دستش آورد! بايد برا رسيدن بهش سعي كرد، تلاش كرد، هزينه داد و ذره ذره وجودت رو در راهش تصفيه كرد. اين كار فقط دست خودت نيست. بعضي وقت ها دست هايي كه ظاهرا از غيب اند تو اين راه نقش هايي دارند. مثل مادر شدن! مادر يك مقامه! يك مقامه محترم كه همه نظام هاي اخلاقي اون رو به رسميت شناخته و بهش اهميت فوق العاده اي قائل شدن. اين اهميت از همون جايي ناشي مي شه كه بهش مي گم مقام.

من تو اين مدت شاهد ذره ذره بالا رفتن و عروج يك انسان تا رسيدن به اين مقام بودم. گرچه خودش هنوز فكر مي كنه راه زيادي مونده ولي من مي بينم كه راه زيادي رو هم تا حالا رفته. چون ديدم كه چطور يك پديده، يك حضور، يك وجود با تلالوي زايش يك حيات، آروم آروم دست اين انسان رو گرفته و اون رو به حركت وا داشته! رنجش داده، خندونده! لحظاتش رو پر از اشك و لبخند كرده! از آه و آرزو. از حماسه شگفت انگيز خلقت يك حيات. و من شاهد اين بودم كه او ذره ذره پالايش شده! ذهنش از بين اون همه رنج و درد و آه، شاخه سبز و ناز حياتي رو پروده كه عصاره تمام روحش شده و اسمش رو گذاشته عشق، فرزند يا اون چيزي كه خودش «جي جي» صداش مي كنه.من مقام مادريش رو به رسميت مي شناسم و بهش احترام مي ذارم و غبطه مي خورم به انساني كه در مسير انسان شدنش يك گام ديگه به سوي كمال برداشته! تبريك مي گم بهش و براش آرزوهاي خوب رو تو دلم مرور مي كنم.

به فرزندم فكر مي كنم به چيزهايي كه به او خواهم آموخت. توي ذهنم ليستشون مي كنم و سعي مي كنم اونها را پالايش بكنم و بدها رو از خوب ها جدا كنم. مي خوام اسمي براي اين ليست بذارم. ناخودآگاه اولين اين ليست مي شه عنوانش: عشق و احترام به مادر!

نمي دونم چه جوري مي شه پدر شد! مادرهاي واقعي زيادند و پدرهاي واقعي هم(گرچه كمتر)! ديروز رفته بوديم كتاب فروشي تا چندكتاب برا اين موضوع بخريم! كتاب هاي زيادي بود، كتاب هاي خوبي هم خريديم ولي بازهم بايد در خودم غوطه ور شوم تا حركتي بكنم و زياد هم عقب نمونم.

"مهدي"

دختر یا پسر؟

2009-10-27T08:04:00.006+03:30

همین که حدس می زنم که حتما پسره، پسری که نجابت، زکاوت و آرامش مهدی را داره، یهو یه دختر بچه ی تپلِ فرفریِ شیطون جلوی چشمام ظاهر می شه!
یه وقتایی هم می گم حلال زاده به داییش میره و از شباهت های احتمالی خندم می گیره!

و همین طور این ها را در ذهنم جا به جا می کنم و با این که می دونم به نتیجه نمی رسم به جست و جو ادامه می دم...
دلم قنچ میره!

هر وقت هم که می خوام متمرکز بشم ببینم احساسم چی می گه، نمی شه! احساسم از شوق یکجا آروم نمیگیره و دائم این طرف اون طرف ورجه وورجه میکنه!

مهدی میگه اینکه نمیتونیم حدس بزنیم از این بابتِ که ترجیهی برای ما و خانواده هامون وجود نداره.

حالا همین امروز و فرداست که معلوم می شه. و با این که خیلی می خوام بدونم چیه تا باهاش راحت تر ارتباط برقرار کنم دلم می خواد که ندونم!
و این دانستن و ندانستن هم مثل همون شوق کودکانه دنبال هم گذاشته اند.

اصلا این روزها هزارکودکان شده ام من!

نقشی نو

2009-10-26T02:18:00.004+03:30

ری را یک اسم!

یک مخاطب بی اسم!

یک بهانه ست برای خواندن... خواستن... منتظر بودن...

ری را های من از میان کلاف های خاکستری روزمرگی رنگ می گیرند، نزدیک می آیند و بعد در نهایت نزدیکی رنگ می بازند تا هم رنگ شویم به بی رنگی آرامشی که جریان یافته است بر وجودم از روزهای گرم تموز آن سالی که کوزه گر مرا در آن گداخت تا همین حالایی که آغوش باز کرده است با "مژده ی فروردین"...

و تو، مهدی! که خود روزگاری ری را ی یکه تازی بودی من را ما شدی تا به انتظار ری را ی جدیدمان باشیم... فرزندمان!